De dag begint vroeg, maar niet gehaast.
Er is een moment waarop ik mijn agenda open en niet alleen kijk wat er gepland staat, maar vooral waarom. Elke afspraak vandaag heeft een reden die verder gaat dan de titel in de uitnodiging. Achter elke intake zit een organisatie die iets probeert op te lossen, te verbeteren of te veranderen. En dat begint altijd met luisteren.
We spreken bewust op locatie af. Niet omdat het logistiek makkelijker is, dat is het zelden, maar omdat het noodzakelijk is. Je ziet meer wanneer je er bent. De manier waarop mensen elkaar begroeten, hoe ruimtes worden gebruikt, hoe gesprekken verlopen voordat de formele start begint. Het zijn geen details, het zijn signalen.
Bij binnenkomst voel je vaak direct iets van de dynamiek. Soms open en ontspannen, soms gespannen en zoekend. Beide zijn waardevol, omdat ze iets zeggen over de fase waarin een organisatie zich bevindt.
Aan tafel begint het gesprek meestal met de aanleiding. Een rol die vacant is, een transitie die gaande is, of een ambitie die nog niet helemaal is vertaald naar structuur. Maar al snel verschuift het gesprek. Van de vraag zelf naar de context erachter.
Ik stel vragen die helpen om dat zichtbaar te maken. Niet om te compliceren, maar om te verhelderen. Wat maakt dat deze rol nu nodig is? Waar zit de grootste druk? Welke belangen spelen mee? En misschien nog wel belangrijker: waar zit de ruimte om te bewegen?
Wat ik in deze gesprekken waardeer, is de openheid die vaak ontstaat wanneer mensen merken dat er echt wordt geluisterd. Niet alleen naar wat er gezegd wordt, maar ook naar wat nog niet expliciet is uitgesproken. Daar zit vaak de kern van de opdracht.
Gedurende het gesprek let ik op de interactie. Wie neemt het woord? Wie denkt eerst en spreekt daarna? Waar ontstaat instemming, waar juist nuance? Het zijn geen observaties om te beoordelen, maar om te begrijpen. Want de context waarin een nieuwe leider terechtkomt, bepaalt voor een groot deel het succes van de match.
Tussendoor stel ik vragen. Soms om te verdiepen, soms om te vertragen. Dat laatste is belangrijker dan het lijkt. In een goed intakegesprek ontstaat ruimte om na te denken, om formuleringen aan te scherpen en om gezamenlijk tot een scherper beeld te komen.
Na afloop van de intake blijft er altijd een moment van reflectie. Soms onderweg terug, soms al direct bij het verlaten van het gebouw. Ik leg verbanden tussen wat ik heb gehoord, wat ik heb gezien en wat ik heb gevoeld in het gesprek. Niet om direct conclusies te trekken, maar om een eerste richting te vormen.
Terug op kantoor werk ik dat uit in een profiel dat recht doet aan de werkelijkheid, niet alleen aan de wens. Een profiel dat verder kijkt dan ervaring en competenties, en ook rekening houdt met cultuur, dynamiek en verwachtingen van verschillende stakeholders.
Wat deze manier van werken kenmerkt, is betrokkenheid zonder verlies van scherpte. Ik ben aanwezig in het gesprek, maar ook onafhankelijk in mijn oordeel. Ik luister met aandacht, maar houd altijd het einddoel in zicht: een duurzame match tussen organisatie en leider.
Aan het eind van de dag blijven er geen losse gesprekken achter, maar een reeks inzichten die samen een beeld vormen. Een beeld dat niet alleen gaat over wie er gezocht wordt, maar vooral over waar de organisatie staat en wat er nodig is om verder te komen.
Dat is waar het in mijn werk om draait.
Niet om het invullen van een rol, maar om het zorgvuldig en doordacht bij elkaar brengen van mensen en context. Met aandacht voor detail, respect voor alle betrokkenen en een aanpak die zowel persoonlijk als professioneel is.
En juist in die combinatie ontstaat het verschil.
Greetje Jakobs
Regiodirecteur BeljonWesterterp
Publicatie datum: 08 april 2026